Με τα δανεικά χορτάσαμε τα ιδανικά

γραφει ο αρισταρχος

Υπάρχει μια παροιμία που λέει “τα λεφτά στα σκυλιά να τα ρίξεις δεν θα τα φαν”. Κι αυτός που βλέπει στο χρήμα απλά το χρήμα δεν είναι τίποτε άλλο από έναν αρρωστημένο φιλάργυρο. Η αξία του χρήματος μπορεί να αλλάζει συνεχώς. Αυτό εξαρτάται από την μετατροπή του.

Για παράδειγμα ένα ευρώ μπορεί να ξεκλειδώσει ένα καροτσάκι για το supermarket. Μπορεί να μετατραπεί σε ένα λίτρο γάλα που στο στοματάκι ενός πεινασμένου παιδιού να αποκτήσει τεράστια αξία. Να σώσει με μια ένεση μια ζωή, να ξεδιψάσει κάποιον αφυδατωμένο. Μπορεί να μπει σε έναν κουμπαρά, να δοθεί βοήθεια σε ζητιάνο, να αγοράσετε μια φραντζόλα ψωμί. Να το χάσετε, να σας το κλέψουν. Να το μετατρέψετε σε ένα εισιτήριο που θα σας βγάλει από τον κόπο να περπατήσετε κάποια χιλιόμετρα. Να το κάνετε δυο κεριά και να τ’ ανάψετε σε μια εκκλησία να κερδίσετε παραδόσημα για την ψυχή σας.

Μπορείτε να το μετατρέψετε σε πολλά και διαφορετικής αξίας πράγματα. Είναι δηλαδή το μέσον. Μόνο που η εξαργύρωσή του εξαρτάται από ένα εκατομύριο πράγματα. Από τις πραγματικές ανάγκες μέχρι την φιλοσοφία. Εξαρτάται εν πολλοίς και από την ποσότητα. Γενικά όμως αν δεν έχετε πραγματική ανάγκη από οτιδήποτε θα σας ενδιέφερε να έχετε χρήματα; Αν ναι, είστε άρρωστος με το προϊόν. Αν όχι, είστε απλά… άρρωστος. Είτε το γυρίσεις από δω είτε από κει η ζωή μας είναι δεμένη και εξαρτημένη από αυτό το… διαολόπραμα.

Ένα αιώνα στον τροχό

γραφει ο αρισταρχος

Είναι μια γριούλα 95 χρονών  “υιοθετημένη πεθερά”  και την φροντίζουμε εγώ και η κόρη της τώρα, που η δυναμική της έπεσε από τον πανδαμάτορα χρόνο και δυστυχώς δεν μπορεί να παράγει έργο που θα αποδώσει… λεφτά. Όπως τ’ ακούτε ακριβώς. Μέχρι πρότινος έσπερνε τα χωράφια της και εξέτρεφε διάφορα οικόσιτα. Έβαζε το μπαχτσεδάκι της και εισέπραττε τα λαχανικά στην εποχή τους. Δηλαδή τι εισέπραττε αφού την παραγωγή την… εισέπρατταν τα παιδιά της. ¨Ω ναι, έχει άλλα δυό αγόρια!

Κάποτε όταν τα γέννησε πέρασε ο χάρος από δίπλα της γελώντας σαδιστικά. Ήταν μόλις τριάντα χρονών και εκείνος, ο άντρας της, τριάντα τρία. Ένα παλικάρι στα δυό μέτρα που έγινε ο στόχος.  Ο στόχος του  εξαποδώ. Και έφυγε για την λησμονιά αφήνοντας μόνο του το έρμο κορμί να φροντίζει φαγητό γι αυτή και τα τρία ορφανά. Βοήθειες από μηδενικές έως ελάχιστες. Ρήμαξε η ζωή της να τα μεγαλώσει, να τα σπουδάσει, να τα παντρέψει. Και τώρα κοιτά τον έρημο δρόμο βουβή πίσω από δυό άδεια από αγάπη μάτια μην και φανεί κάποιο παιδί, κάποιο εγγόνι. Εις μάτην! Τα έσοδά της πενιχρά περιορίζονται μόνο σε μια σύνταξη των 305ευρώ μηνιαίως!  Και η αγάπη θέλει ανταλλάγματα χοντρά και όχι πενταροδεκάρες.

Οι παραλήδες κι αλλ’ νοί

γράφει ο αρισταρχος

Άκουγα την Ελληνοφρένεια, δηλαδή την ακούω σχεδόν ανελειπώς καθημερινά, σήμερα Μ.Πέμπτη και χάρηκα που ο Θύμιος Καλαμούκης  έχοντας έναν αλύτρωτο Έλληνα-Πέρση ονόματι Μπράϊαν έλεγαν αλήθειες γύρω από το μεγάλο θέμα για τις Ελληνοποιήσεις, έξω από ρατσιστικά τερτίπια και ασχημονίες. Εγώ, Θύμιε μου δεν τον έβλεπα τον αλύτρωτο, μόνο τον άκουγα. Και για να σου πω την αλήθεια η πληρότητα των Ελληνικών με τα οποία μιλούσε αλλά και η άνεση, με αποκορύφωμα την διόρθωση “Είχατε τον Ρήγα Φεραίο” Διόρθωση σε” Είχαμε τον Ρήγα Φερραίο” δεν μου έδωσε ούτε για μια στιγμή την υποψία πως άκουγα κάτι άλλο εκτός από Έλληνα. Το παλικάρι ακούγονταν πολύ πιο Έλληνας από πολλούς άλλους γηγενείς.

Κι ενώ η συζήτηση πήγαινε μια χαρά μούρθε το τούβλο στο κεφάλι από ποιόν; Από τον Θύμιο. Πρώτον φίλε μου όποιος κρατάει ένα ματσούκι- μικρόφωνο το λένε- και μιλάει live πρέπει να έχει τεντωμένες τις κεραίες γιατί το λάθος αν φύγει έφυγε, πέταξε στα ερτζιανά και προσγειώθηκε στα αυτιά μου, σε μένα –μια μονάδα από τους άλλους εκτός των Ελλήνων Αθηναίων- τον ανυποψίαστο σε μια γωνιά της “συμπρωτεύουσας” με παγιδευμένο το τρανσιστοράκι στο 107.1FM (όχι στο 97.8FM). Στην αρχή με πόνεσε το κεφάλι και είπα λάθος. Όμως ήταν αυθόρμητο και  η λανθάνουσα γλώσσα λέει την αλήθεια(;). Θύμιος προς Μπράϊαν και σε όλους όσους ακούν ανά την υφήλιο(λόγω internet).

Ας κάνουμε αγάλματα σε όλους τους πολιτικούς μας για την τεράστια προσφορά τους στην ανθρωπότητα!!!!!!

 γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Τον τελευταίο καιρό έχω περάσει στο στάδιο της ένωσής μου με την φύση. Έχοντας κουραστεί από τα πολλά τα λόγια και τα πύρινα επαναστατικά γραπτά των διάφορων συναγωνιστών μου και των αντίπαλων βολεμένων φίλων μου, έβαλα σε δράση ένα σχέδιο το οποίο το είχα καλά κρυμμένο μέσα στα όνειρά μου.

Πρακτικά αφού μου τελείωσαν οι δουλείες με τα ευρώπουλα και από την στιγμή που δεν ήμουν από αυτούς που έδωσα την ψήφο μου για μια θέση, ήρθα στο σημείο όπου ή έπρεπε να πάω στο εξωτερικό, ή να κάτσω εδώ και να παλέψω μαζί με κάτι λίγους τρελούς που πιστεύουν ακόμη στο μεγαλείο του ανθρώπου.

---

Για να φτάσω σ΄αυτό το σημείο χρειαζότανε, χρέη, πιστωτικές, ατελείωτες ώρες δουλείας για να μπορώ να συντηρήσω υλικά αγαθά, να δανειστώ όνειρα από το χαζοκούτι, να κάνω ινδάλματα ψευτοστάρ, να συντηρώ μια εικόνα του εαυτού μου όπου δεν την ένιωθα και καλά πάνω μου όταν την φορούσα, να θέλω να μαζέψω όσα πιο πολλά γίνετε χαρτάκια με νούμερα γραμμένα πάνω τους, να πίνω γραμμές και γραμμές από την σκόνη την λευκή βαφτίζοντάς το διασκέδαση, να κάνω σχέσεις γιατί είναι συμφέρουσες και όχι από αγάπη και για να μην συνεχίσω το ατελείωτο αμέρικαν ντριμ που μεταλλάχθηκε σε ελληνικό όνειρο, κατέληξα ένας άνθρωπος με απάνθρωπη ζωή.

Με καφέ και τσιγάρο

γραφει ο αρισταρχος

Τσιγάρο; Κατ’ ευφημισμό! Κομμένο εδώ και πολύ καιρό ξεβρόμισα από την πολύ φούμα(60 ημερησίως!πω πω φαρμάκι!). Τώρα νιώθω σαν να ξάσπρισα από το καλοκαιρινό μαύρισμα. Ξέρεις, για να δικαιολογώ την κακοσυνήθεια πάντα έλεγα πομπωδώς “εγώ το αγαπώ το κάπνισμα”. Έ, δεν αγαπούσα αυτό καθ’ εαυτό το τσιγάρο αλλά τις κακές του συναναστροφές. Ξύρισμα χωρίς τσιγάρο, ούτε με σφαίρες. Τουαλέτα και άκαπνος; Ούτε… αέρας! Καφές χωρίς τσιγάρο; Χα! Γάμος χωρίς βιολιά.  Σέρνει πίσω του πολλούς  ρουφιάνους. Και ακριβό είναι και βρωμάει. Πως διάολο το ξεφορτώνεσαι;

Ειδικά για να κοπεί το διαολεμένο θέλει να μπει στο παιχνίδι και ο εγκέφαλος. Δηλαδή να γίνει η υπόθεση εγκεφαλική. Το βάζεις  Αμέτι Μωχαμέτι, σε κάποιο χρονοδιάγραμμα, να το κόψεις και αυτό αφού ωριμάσει κόβεται… μόνο του. Ναι έτσι είναι, να μην χαρώ τον Στουρνάρα αν λέω ψέματα. Όχι ακριβώς μόνο του αλλά με λίγη βοήθεια… κάτι ας πούμε μια πορτοκαλαδίτσα, επί τη εμφανίσει των συμπτωμάτων, εμπλουτισμένη με κάποιες πρέζες βότκα(;). Μέχρι και πούρο θα καπνίζεται στον ύπνο σας. Μην επιχειρείτε βελονισμό ή τσιγαριλίκια και τέτοια περίεργα. Απλά μεθοδεύστε το με στόχο μια ημερομηνία, τίποτε άλλο. Το τσιγάρο αρχίζει περίπου στα δέκα οκτώ και πρέπει να έχει ημερομηνία λήξης τα σαράντα χρόνια. Δεν αντέχω να βλέπω εξηντάχρονο να καπνίζει σαν εικοσάχρονος. Έως απαράδεκτο. Με στόχο λοιπόν τα σαράντα χρόνια θα το κόψετε σίγουρα στα σαράντα πέντε(αν δεν είστε ανεπίδεκτοι).

Όλα για όλους, με όλους!

γραφει ο αρισταρχος

Πιάνω την σκέψη μου που πετάει χωρίς προορισμό και λογική. Έτσι σαν αετός που ψάχνει για την λεία του και φέρνει ένα γύρω πάνω από όλους και πάνω από όλα. Ύστερα ζουμάρει πάνω σε κάτι που μόνο αυτή βλέπει και στην βουτιά επάνω εξοστρακίζεται σε χίλιες μεριές και χάνεται σαν να μην υπήρξε ποτέ. Δεν ξέρω ούτε πόση ώρα πέρασε ούτε καν τι έγινε. Μόνο μια αμηχανία κι από πάνω σαν Δαμόκλειο σπάθη όλα μου τα προβλήματα άλυτα και επικίνδυνα να ζητούν διέξοδο.

Κι όμως, πρέπει να συγκεντρωθώ και να τα βάλω όλα σε μια τάξη. Αλλά ξεφεύγω, ίσως γιατί ξέρω πως έχω περάσει πολλές φορές από το ίδιο σημείο στο ίδιο δάσος κι έχω χαθεί. Μάλλον δεν χάθηκα, απλά φοβάμαι. Φοβάμαι να βγω γιατί πάλι θα συναντήσω τα ίδια ελαφριά πράγματα να επιπλέουν και οργίζομαι αλλά, φοβάμαι και να φωνάξω. Να διαμαρτυρηθώ, να ουρλιάξω, να διεκδικήσω. Να καταργήσω!

Εγώ που διόρισα, εγώ που εξουσιοδότησα, εγώ που διάλεξα τον δυνάστη και δήμιό μου. Εγώ που στηρίζω βλακώδεις πρακτικές κι έχω βάλει τον ώμο μου να κρατώ ένα σάπιο οικοδόμημα γεμάτο φλούφληδες και απατεώνες. Φοβάμαι να φωνάξω ¨μην με αδικείς, μην με κλέβεις, μην με χτυπάς… αγάπα με¨. Φοβάμαι να καταγγείλω, να καταδικάσω.

Κρύβομαι πίσω από χίλιες δικαιολογίες που ούτε το ηλίθιο εγώ μου αποδέχεται. Κρύβομαι πίσω από ψέματα και ψευτονταηλίκια. Ναι, πάντα κρυβόμουν. Κι όταν κάποιον χτυπούν εγώ κρύβομαι. Κι όταν κάποιον βιάζουν εγώ κρύβομαι. Κι όταν κάποιον αδικούν εγώ πάλι κρύβομαι.  Ψάχνω το πιο βαθύ λαγούμι, την πιο κρυφή θέση μέσα μου και χάνομαι, γίνομαι αόρατος. Πάντα με τρόμαζαν οι φωνές, ο θυμός. Ήθελα ηρεμία, δουλειά, σπίτι. Τα προβλήματα ας τα έλυναν οι άλλοι οι… γενναίοι.

Το παιδί από το υπόγειο!!!!

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Ένα απόγευμα, πριν από λίγες μέρες, κάνοντας ένα περίπατο στους αγρούς ανακάλυψα ένα υπόγειο.

Το κτίσμα είχε εξαφανιστεί, τα δέντρα είχαν κρύψει τα απομεινάρια των τοίχων και το μόνο που φαινότανε ήταν μια μικρή, σχεδόν εξαφανισμένη είσοδος, όπου τα σκαλοπάτια στεκόταν καινούργια, λες και ποτέ κανένας δεν τα κατέβηκε.

Η περιέργειά μου δεν μ’ άφησε να το προσπεράσω και έκανα το πρώτο βήμα για να κατέβω τα σκαλιά.

Στο δεύτερο σκαλί άρχισα να ανατριχιάζω, ο χτύπος της καρδιά μου να γίνετε όλο και πιο δυνατός και να νιώθω τον φόβο για το άγνωστο, τον φόβο της άγνωστης εικόνας όπου θα αντίκριζα στο τέλος των σκαλοπατιών.

Δώδεκα σκαλοπάτια μέτρησα μέχρι να πατήσω το πάτωμα του υπογείου και ήταν λες και πέρασαν δώδεκα χρόνια.

Στάθηκα στην είσοδο του υπόγειου και η εικόνα που αντίκρισα ήταν ένα άδειο λευκό δωμάτιο, μα είχε κάτι παράξενο, ένιωθα κάτι να είχε συμβεί εδώ, ένιωθα κάτι να είχε γεννηθεί και είχε πεθάνει και ήθελα πολύ να μάθω την ιστορία του με δεν ήξερα που ήταν γραμμένη.

Έκανα το πρώτο βήμα προς τα μέσα και ξαφνικά εμφανίστηκε ένα όνειρο ξεχασμένο που ήθελε να βρει μια καρδιά για να ζήσει.

Το Όραμα και η Φούσκα

του Δημήτρη Κακογιάννη

Καλό και χρήσιμο, αλλά και άκρως διδακτικό θα είναι να συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση που ζούμε όλοι οι ευρωπαίοι πολίτες, αλλά περισσότερο εμείς οι Έλληνες στα πλαίσια των αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Της ένωσης που ξεκίνησε από όραμα και εξελίχθηκε σε μια πραγματικότητα που απέχει πολύ από αυτό που οραματίστηκαν οι εμπνευστές της.

Οι τεράστιες καταστροφές που δημιούργησαν οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι τόσο σε υποδομές αλλά περισσότερο σε έμψυχο ανθρώπινο δυναμικό με τα εκατομμύρια των νεκρών μάχιμων αλλά και αμάχων, ενέπνευσαν ορισμένους ηγέτες όπως ο Κόνραντ Αντενάουερ, ο πρώτος Καγκελάριος του νεοσύστατου κράτους της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ο Γιόζεφ Μπεχ από το Λουξεμβούργο, ο Ολλανδός Γιόχαν Βίλεμ Μπέγιεν, ο Σερ Ουΐνστον Τσώρτσιλ, ο Ιταλός Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, ο επίσης Γερμανός Βάλτερ Χάλσταϊνο ο επίσης Ολλάνδός Σίκο Μάνσχολντ, ο Γάλλος Ζαν Μονέ, ο Λουξεμβούργιος Ρομπέρ Σουμάν, ο Βέλγος Πωλ-Ανρί Σπάακ και ο επίσης Ιταλός Αλτιέρο Σπινέλι να καταβάλλουν μια κοινή προσπάθεια, προκειμένου να μη επαναληφθούν παρόμοιες καταστροφές, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις και να τεθούν οι βάσεις μιας ενωμένης Ευρώπης.

Τέτοιαν ημέρα…

γραφει ο αρισταρχος

Σήμερα είναι 23 Μαρτίου. Σε δύο ημέρες θα γιορτάσουμε την ανάμνηση της έναρξης  του αγώνα μας για την πολυπόθητη ανεξαρτησία της πατρίδας μας. Ακριβώς 368 χρόνια κάτω από την Οθωμανική κυριαρχία. Μια Ελλάδα που ανάσανε κρυφά, πολλαπλασιάζονταν κρυφά, μορφώνονταν κρυφά, οπλίζονταν με το σαράκι της λευτεριάς κρυφά. Έφτασε εκείνη η πολυπόθητη μέρα και φούσκωσαν τα στήθια με ενθουσιασμό. Φόρεσαν τις καθαρές φουστανέλες και τα περιποιημένα τσαρούχια, στράβωσαν το κόκκινό τους φέσι κι έβαλαν τα κουμπούρια τους στο σελάχι. Ύστερα πήραν της μάνας και του πατέρα την ευχή για να καταλήξουν μπροστά στα πετραχήλια της ορθοδοξίας να πάρουν την ευλογία της για την καλή έκβαση του αγώνα που άρχιζε σε όλο το Ελληνικό βιλαέτι.

Ένας αγώνας άνισος που τον άντρωνε η δύναμη και η δίψα της ψυχής για ελευθερία. Και τα διαζευκτικά δεν ήταν πολλά. Ένα “ταν ή επί τας” μεταφρασμένο στην πραγματικότητα του 1821. “Ζωή ή θάνατος”. Περιθώριο για κάτι άλλο δεν υπήρχε. Αυτή ήταν η γνώριμη Ελληνική λεβεντιά ζωντανεμένη από αμέτρητα παλικάρια όσα και οι Έλληνες. Όλοι ήρωες αθάνατοι. Για μια ιδέα, την ελευθερία.

Πρέπει να ξεπεράσουμε το ταμπού! Πρέπει τελειώνουμε με αυτἠν την ΕΕ

http://wp.me/pWOiz-KaA

Πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Η ΕΕ από ένωση κρατών έχει καταντήσει γερμανική ηγεμονία. Οι παράλογες απαιτήσεις και η ηγεμονικές τάσεις της Γερμανίας έχουν διαστρέψει την ιδέα της ενότητας των λαών. Κι όπως κάθε συμμαχία που καταλήγει σε ηγεμονία οδηγεί ιστορικά σε καταστροφές.

Πρέπει λοιπόν να διαλυθεί τώρα αυτή η ΕΕ. Δεν μπορεί πλέον να υπάρξει και να διασφαλίσει την ευημερία των λαών της. Φέρνει μόνο την καταστροφή. Και λέω ότι πρέπει να διαλυθεί τώρα γιατί είμαι σίγουρος ότι θα αυτοκαταστραφεί σε εύλογο χρονικό διάστημα και θα καταστραφεί με τεράστιο κόστος και δυστυχώς ανθρώπινες απώλειες κυρίως στον νότο.

Χρυσοπράσινο φύλλο…

γραφει ο αρισταρχος

Kαι τώρα τι γίνεται; Θα βγει η Κύπρος από το ευρώ; Θα πτωχεύσει; Θα χάσει τα πετρέλαια και το αέριο μαζί; Τα πάντα παίζονται. Όλα είναι ρευστά και κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά κάτι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι Μέρκελ και Σόϊμπλε έσπασαν τα μούτρα τους. Έσπασε ο τσαμπουκάς τους! Αυτό που περίμεναν να συμβεί και να κλείσει ομαλά ήταν η εντός τριημέρου υποταγή στην μπότα τους η μικρή δεύτερη Ελληνική πολιτεία “για να ξεμπερδεύουμε με αυτή την κακιά φάρα”.

Έλα όμως που αυτή η κακιά φάρα βρήκε στο πρόσωπο της μεγαλονήσσου τα ΟΧΙ και τα μολών λαβέ του Ελληνισμού προς δόξαν των Ελλαδιτών χειροκροτητών και ευκόλως πεισθέντων για ψήφιση οτιδήποτε παρά τω οιονδήποτε ακόμη και χωρίς ανάγνωση του προς ψήφιση περιεχομένου. Μια φορά την πάτησαν το 74 με το πραξικόπημα, δεύτερη δεν το ματακάνουν. Βλέπεις σαν παιδιά της Αφροδίτης γνωρίζουν πως το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού.

Ακόμη είστε στις καρέκλες σας πολιτικοί ανδρείκελα;

http://wp.me/pWOiz-JZB

ΝΑΙ! Βρέθηκε ένα μικρό νησάκι κάπου σε μια άκρη της Μεσογείου να πει βροντερό ΟΧΙ στο να γίνει προτεκτοράτο. Μέχρι και οι κυβερνητικοί βουλευτές της Κύπρου που έως και σήμερα το πρωί σε κυπριακά και ελληνικά κανάλια έλεγαν για την αναγκαιότητα της υπερψήφισης του πλάτσικου στους λογαριασμούς των Κυπρίων, αλλιώς οι επιπτώσεις θα είναι χειρότερες(!), αναγκάστηκαν να απόσχουν για να μην ρεζιλευτούν, να μην στιγματιστούν με την ρετσινιά του προδότη της χώρας τους, μπροστά στην κατακραυγή!

Και ω του θαύματος!!!

Αντί η Κύπρος να έχει εξαφανιστεί από τον χάρτη αυτήν την στιγμή, όλοι στην Ευρώπη έχουν στραφεί εναντίον της παράλογης απόφασης του προχθεσινού Eurogroup, για το οποίο ακόμη δεν μάθαμε ποια ήταν η θέση της Ελλάδας του Σαμαρά και του Στουρνάρα.

Εμείς και στους θεούς ορθοί μιλούμε!

γραφει ο αρισταρχος

Έτσι κι αποτολμήσεις να ξεναγηθείς στον κόσμο του διαδικτύου να ξέρεις πως πρέπει να αφήσεις να πετάξουν οι Πήγασοι της φαντασίες σου και να καλπάσουν πάνω από αλήθειες, ψέματα και τρολιές, ασχήμιες και ομορφιές. Και ναι, δεν μπορούν σαν περιστέρια να σου φέρουν κλαδί ελιάς αλλά, σαν Πήγασοι θα βρουν τον Βελερεφόντη τους και θα σε ταξιδέψουν όπου θέλεις, απαλλαγμένος από επικίνδυνες Χίμαιρες. Χιλιάδες, αμέτρητα blogs για κάθε γούστο και πάσα επιθυμία. Αρκεί να γράψεις τι ζητάς, τι ψάχνεις.

Και κει στο πληκτρολόγιο χορεύουν τα δάχτυλά μου πάνω από πλήκτρα με την ένδειξη Ε-Λ-Λ-Α-Σ. Πριν προλάβω να πατήσω enter μούρχεται από την μηχανή αναζήτησης η πληροφορία και γεμίζει η οθόνη μπλε-άσπρο. Παίρνω βαθιά ανάσα και κλείνω τα μάτια. Αμέσως φουσκώνουν τα πνευμόνια μου ιώδιο και ρίγανη, θυμάρι και μέντα. Φως και ουράνια μουσική, ελιά και πεύκο. Κι αν κατάφερνα να διώξω αυτό το βάρος από το στομάχι μου νομίζω πως θα ζούσα ατέλειωτους αιώνες περνώντας το DNA μου από γενιά σε γενιά πάνω σε μια απαράλλακτη διαδοχή χωρίς αλλαγή τοπίου. Το ίδιο ντεκόρ να αυτοεναλλάσεται απλά με τις ορέξεις των εποχών και πάντα με μαγευτικό αποτέλεσμα.

Γράμμα από την Ελλάδα. Μάρτης 2013.

γραφει ο αρισταρχος

Πλησιάζει η μεγάλη γιορτή της παλιγγενεσίας η 25 Μαρτίου ημέρα κήρυξης της Ελληνικής επανάστασης για την ανεξαρτησία της πατρίδας μας από το τετρακοσίων ετών γονάτισμα πάνω από τα Τούρκικα τσαρούχια και το χατζάρι πάνω στο σβέρκο μας. Κάτι τέτοιες μέρες , δεν ξέρω, με πιάνει μια μελαγχολία σ’ αντίθεση με τα νεανικά μου χρόνια που τρελαινόμουν στην ιδέα πως θα γέμιζα με όλους αυτούς τους υπέροχους Έλληνες που έδωσαν με ανυπέρβλητη τόλμη τη ζωή τους για ένα όνειρο που ποτέ δεν έζησαν. Την ελευθερία! Περιδιαβαίνοντας στους ατέρμονες διαδρόμους του διαδικτύου έφτασα, ίσως εσκεμμένα, στο υπέροχο ποίημα του Πυθαγόρα απαγγελμένο/τραγουδισμένο από την εκφραστική φωνή της Μαρινέλλας. “Γράμμα από το μέτωπο” με αναφορά στο έπος του ’41(τι σημασία έχει το πότε;) .

Δεν μπορούσε το μυαλό μου κάτω από την συναισθηματική πίεση να μην πετάξει οπουδήποτε θα μπορούσε  να πάει ένα γράμμα μου. Ένα γράμμα από την Ελλάδα του 2013, έτσι όπως το στέλναμε παλιά πιτσιρικάδες να το διαβάσει ο Άγιος Βασίλης. Και κείνο πέταξε σαν πουλί μέσα σε αεροπλάνα πάνω από θάλασσες και ωκεανούς, μέσα σε αυτοκίνητα και τσάντες για να δοθεί από ανθρώπινα χέρια στον θείο που ποτέ δεν είχα εκεί στην μακρινή την Αμερική και που κόντευε τα ογδόντα πέντε. Να το ανοίξει, να το διαβάσει και από τα γερασμένα του μάτια να πέσει το δάκρυ για να το κιτρινίσει. Και μέσα σε κείνο τον λεκέ να κλείσει για πάντα τα συναισθήματα που το έλουζαν όταν γράφονταν και όταν διαβάζονταν. Ένα γράμμα που ποτέ δεν στάλθηκε, σε έναν θείο που ποτέ δεν υπήρξε.

Δεν βαρέθηκες φίλε μου να ελπίζεις να ζήσεις μέσα σε μια σάπια δημοκρατία;

γράφει ο Άκης Kουστουλίδης

Έχει καιρό τώρα που έριξα τον εαυτό μου στην πραγματικότητα που μας παρουσιάζουν οι πολιτικοί μαζί με τα κανάλια.
Προσπάθησα να γίνω στην φαντασία μου ένας πολίτης νόμιμος και έγινα ένας αριθμός.
Προσπάθησα να φανταστώ την ζωή μέσα από την δική τους προτεινόμενη  δημοκρατία και ένιωσα δούλος.

Προσπάθησα να κατανοήσω την γλώσσα τους μα είδα ψέμα τυλιγμένο από άπειρες όμορφες λέξεις των προγόνων μου .
Προσπάθησα να σχεδιάσω τον επαγγελματικό μου μέλλον μέσα στην δική τους αγορά και βρέθηκα σε ένα κελί για φοροφυγάδες.
Προσπάθησα να φανταστώ την οικογένειά μου μέσα στα πρότυπα της κοινωνίας που μας λανσάρουν κάθε μέρα και είδα παιδιά πεινασμένα με δάκρυα στα μάτια.
Προσπάθησα να φανταστώ την Ελλάδα δημοκρατικά ελεύθερη μα είδα μοναχά τυράννους.
Προσπάθησα να πιστέψω στην ελπίδα για έναν καλύτερο μέλλον μα έχασα την πίστη μου για λευτεριά.
Και στο τέλος της φαντασίας μου υπήρχε μόνο θάνατος.

Σαν παραμύθι…

γραφει ο αρισταρχος

Το σπίτι μας είχε ένα σαλονάκι που περνούσαμε το μεγαλύτερο μέρος της μέρας. Δυό υπνοδωμάτια και μια κουζινούλα. Στο σαλονάκι είχαμε μια ξυλόσομπα που της ρίχναμε τα κρύα βράδια του χειμώνα πολλά ξύλα και κοκκίνιζε από την μεγάλη θερμοκρασία. Ύστερα, αφού τρώγαμε, μαζευόμασταν στον μικρό καναπέ γύρω γύρω και πάνω στον πελώριο, με τις μεγάλες του μουστάκες παππού μας, και περιμέναμε με αγωνία τις όμορφες διηγήσεις του για χρόνια μακρινά και ξωτικά.

Έτσι και κείνη την βραδιά, στα μέσα του Γενάρη κι ενώ έξω το χιόνι έπεφτε πυκνό καθίσαμε και τα τέσσερα αδερφάκια, εγώ ό Δημήτρης ο πιο μεγάλος στα δώδεκα χρονών, η Μυρτώ εννιά, η Στέλλα έξη και ο Κωστάκης το χρυσόμαλλο μπιζουδάκι μας  στα τρεισήμισι. Λουφάξαμε στην ζεστούλα και κρεμαστήκαμε από τις τσιγκελωτές του μουστάκες. Και κείνος, με μάτια που γυάλιζαν και, με μαλακό το σκαμμένο του πρόσωπο κοίταξε προς το άπειρο για να ξεκινήσει με αργή και σταθερή, ζεστή και ζωντανή φωνή, την ιστορία του λες και ήταν μέσα στην πλοκή, λες και την ζούσε εκείνη την στιγμή.

Kazan kazan!

γράφει ο αρίσταρχος

Έχουμε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα με την υφαλοκρηπίδα και με τους Τούρκους στο Ανατολικό Αιγαίο. Και συγκεκριμένα από Ρόδο σε Καστελόριζο. Ακόμη από την εποχή του Αντρέα Παπανδρέου με το περίφημο mea culpa και την εν συνεχεία αξίωση των γειτόνων με τo casus belli. Και για όλα φταίει το πετρέλαιο που κρύβεται κάτω από τα νησιά μας αλλά και η αδυναμία μας να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας όπως απορρέουν από το διεθνές δίκαιο.

Πάνω σ’ αυτή την αδυναμία η Τουρκία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπαθεί να χτίσει γκρίζες σκιές που θα αμφισβητήσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας. Και μέχρις ενός σημείου το πετυχαίνουν να μας απαγορεύουν να “ανοίξουμε μια τρύπα στην αυλή μας”! Ναι ακριβώς έτσι, έρχεται ο γείτονας και σου απαγορεύει στην αυλή σου να σκάψεις. Πόσο δίκαιο φαντάζει αυτό;

Έχεις ευθύνη για τον θάνατο της Πατρίδας σου.

Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

Έλληνα ξύπνα. Ξύπνα επιτέλους.

Σταμάτα να βάζεις ταμπέλες. Σταμάτα να κάνεις αυτό που τα ΜΜΕ και το κομματικό σύστημα κάνει σε καθημερινή βάση για να συνεχίσει να υπάρχει.

Ποιος συμφωνεί με τον άλλον στα πάντα; Ποιος ταιριάζει με τον άλλο στα πάντα;

Αν ένας αριστερός είναι ανώμαλος σημαίνει ότι είναι όλοι ανώμαλοι;

Αν ένας δεξιός είναι αδερφή σημαίνει ότι όλοι οι δεξιοί είναι αδερφές;

Είναι δυνατόν να παίζετε το παιχνιδάκι τους μεταξύ σας;

Ξέρετε τι είναι η ταμπέλα; Άρνηση του δικαιώματος της μετάνοιας.

Δηλαδή όλοι εσείς που ταμπελιάζετε τους υπόλοιπους είστε τόσο δίκαιοι στην κριτική σας;

Είστε τόσο δίκαιοι στους εαυτούς σας; Δεν έχετε κάνει ποτέ λάθος που θα θέλατε να μην το είχατε κάνει ή να μπορείτε να το διορθώσετε; Αρνείστε το δικαίωμα της αναγνώρισης του λάθους και της προσπάθειας διόρθωσης του στους υπόλοιπους  ανθρώπους;

Ηγέτες με φόντα!

γραφει ο αρισταρχος

Παρακολούθησα στο Newsbomb μια συνέντευξη του πρώην πρωθυπουργού μας του Γ.Παπανδρέου προς το CCN και στην Κριστιάν Αμανπούρ. Δεν ήξερα τι να πρωτοθαυμάσω. Την ευφράδεια λόγου, τις απίθανες σκέψεις και διαπιστώσεις, την αυθεντικότητά του; Δεν νομίζω να είδατε τον εν λόγω κύριο σε τόσο στρωτό και εν είδη πολυβόλου λόγο χωρίς ένα κόμπιασμα. Και το κυριότερο ΧΩΡΙΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ!

Στην αρχή τόβλεπα και δεν το πίστευα. Ύστερα προσγειώθηκα “Μιλούσε την μητρική του γλώσσα, τα Αγγλικά!” Και χωρίς σημειώσεις; Αυτό είναι εγκεφαλικό, αποκλείεται να τούβαλαν chip εξυπνάδας. Τάμαθε απ’ έξω και μάλιστα φαρσί. Έτσι λειτουργεί η συνέντευξη στα… TV shops?

American style όλα επάνω του. Από την εμφάνισή του σαν κολεγιόπαις καλογυμνασμένος μέχρι την μονορούφι ομιλία του. Σας είπα, αν δεν βλέπετε εικόνα αποκλείεται να καταλάβετε ότι πρόκειται για γηγενή Έλληνα. Μάλλον για Αμερικανό καθηγητή οικονομικών μοιάζει.

ΔΟΣΙΛΟΓΙΑΔΑ

Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

ἄνδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον,
ὃς μάλα πολλὰ…….

………………

ΡΑΨΩΔΙΑ Ω

Μπε κάνουν τα πρόβατα, το ίδιο και τα γίδια.

Μα ο άρχοντας τους άφησε, νωρίς να τα μαντρώσουν.

ΜΗ! ΩΙΜΕ! ΜΗ ΤΟΥΣ ΘΩΡΕΙΣ!

Που κλέβουν τους αμνούς σου!

Τσίριξε ο αλλοίθωρος, στους δύο μαντραχαλάδες.

Λέει ο πρώτος , ο Χοντρός, με το βαρύ το χέρι.

Αφήστε τα καμώματα. Και μην πολυλογιέστε.

Πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι 40 θα ναι.

Και στις δημοσκοπήσεις μας, πάλι αρχηγός θα είμαι

Τι λες πάλι ρε τόφαλε , βουζούνι και κεφάλα;;

Θαρρείς πως δεν το ξέρουνε, πως πείραξες τα πάντα;

Θαρρείς πως το στικάκι σου, δεν ξέρουν που το κρύβεις;

Είπε ο Ζητοκούνελος γνωστός για τη μπινιά του.

Εγώ είμαι το λάθος…

Γράφει ο Άκης Κοστουλίδης

Ναι εγώ είμαι ο λάθος συντελεστής και πάει όλη η κοινωνία κατά διαόλου.

Εγώ είμαι το λάθος από τότε που δεν πήδηξα από την κολυμβήθρα όταν με βαφτίζατε χωρίς να με ρωτήσετε.
Εγώ είμαι το λάθος από τότε που δεν την κοπάνησα από τα βιβλία σας που μου σφηνώνατε μέσα στον εγκέφαλό μου.
Εγώ είμαι το λάθος γιατί υπηρέτησα την μαμά πατρίδα και αυτή σε αντάλλαγμα με σκοτώνει κάθε μέρα και από λίγο.
Εγώ είμαι το λάθος που δεν λάδωσα………..στον ΟΑΕΔ για να πάρω την επιδότηση.

Τρύπιοι…

Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

Δεν μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος με 586 ευρώ… αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά.

Φοβερή δήλωση έκανε ο «αχινός». Και ακολούθησε και εξίσου φοβερή δήλωση του άλλου βλάκα. Λες και η χώρα έχει ανάγκη από διαγωνισμό βλακείας και έχουν θέσει μόνιμη υποψηφιότητα για βραβείο. Έχετε νικήσει ρε. Δεν έχετε ανταγωνισμό. Καταλάβετε το.

Το τραγικό  της δήλωσης δεν είναι ότι δεν μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος με 586 ευρώ.

Το τραγικό είναι ότι πρέπει να ζήσει μια οικογένεια με 586 ευρώ. Και το τραγικότερο είναι ότι υπάρχουν οικογένειες χωρίς καν 1 ευρώ.

Αλλά δεν τους νοιάζει. Αν τους ένοιαζε δεν θα έλεγαν και το άλλο το  εξίσου τραγικό « Δεν  μειώνουμε περαιτέρω την αποζημίωση μας  επειδή έχουμε έξοδα».

Γιατί ρε βόδια; Εμείς δεν έχουμε έξοδα;

Καλή μας τύχη!

γραφει ο αρισταρχος

Όποια εφημερίδα κι αν ανοίξεις σταθερά θα διαβάσεις για μειώσεις μισθών και συντάξεων, για απολύσεις και νέα μέτρα. Τα αποφασίζουν περιέργως και τα ψηφίζουν περιέργως με θαυμαστή άνεση και αξιοθαύμαστη σύμπνοια αυτοί που επέλεξα να με απαλλάξουν απ’ τους άλλους που έκαναν τα ίδια. Η σχιζοφρένεια σε όλο της το μεγαλείο. Και όλα αυτά αφορούν εμένα κι εγώ κοιτάζω, παρακολουθώ και νιώθω τόσο αδύναμος που δεν ακούω ούτε την φωνή μου που βγαίνει σε επίπεδο υπόηχων. Μια φωνή για κωφούς. Γιατί αν ακουστεί ίσως τότε να αντιληφθούμε πως όλα γίνονται για το δικό μας “καλό!” Και το δικό μας καλό αφορά εμάς.

Μια τρόικα εξουσίας στο όνομα μιας τρόικας δανειστών που η συνισταμένη τους δείχνει Γερμανία. Κι εγώ αναλογίζομαι τον παππού μου που τους πολέμησε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Τον πατέρα μου που τους πολέμησε πάνω στο Ιστίμπεη στον δεύτερο πόλεμο και εμένα που τους παρακολουθώ δεμένος με τα αόρατα δεσμά της βλακείας μου πάνω σ’ ένα καναπέ παρέα με την πλάσμα 40 ιντσών.

“Σύντομα”…

Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

Διαβάζω σε blogs και σε διάφορα sites άρθρα αλλά και σχόλια περί της κατάστασης στην Ελλάδα.

Και η πλειοψηφία αρθρογράφων και σχολιαστών  εδώ και αρκετό καιρό, χρησιμοποιεί τη λέξη «σύντομα».

Όλοι βλέπουν να επιβεβαιώνονται “σύντομα”.

Γράφει κάποιος « έρχονται κρεμάλες…σύντομα».

Ο άλλος « α ρε λαμόγια θα πληρώσετε…σύντομα».

Κάπου αλλού διαβάζω «δεν θα σας χωράει ο τόπος…σύντομα!»

Είμαι η εξουσία!!!!!!!

Γράφει ο Άκης Κοστουλίδης

Ήρθε μέσα στον ξύπνιο μου ύπνο η εξουσία και μου συστήθηκε, λέγοντάς μου τα παρακάτω λόγια.

Μισώ όλες τις ανθρώπινες αξίες, μισώ όλα τα όνειρα των πολιτών, μισώ τους ανθρώπους που ακούν την καρδιά τους, μισώ κάθε τι που μου θυμίζει ελευθερία και αγάπη.
Είμαι η εξουσία, η μεγαλύτερη κυρία στην ιστορία της ανθρωπότητας, είμαι αυτή η πανούργα, η πανίσχυρη κυρία που καταστρέφει κάθε ανθρώπινο σχέδιο, είμαι αυτή που για χάρη της έχει χυθεί το περισσότερο αίμα στην ιστορία του ανθρώπου.
Είμαι αυτή που σου λέει τα περισσότερα ψέματα και όμως εσύ με πιστεύεις.
Είμαι αυτή που σε πρόδωσε τις  περισσότερες φορές στην ζωή σου και όμως εσύ με πιστεύεις με περισσότερο πάθος.
Είμαι αυτή που σου υπόσχεται δημοκρατία και σου προσφέρει δουλική μοναξιά.

Εγώ είμαι ο φονιάς του…

Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

Ήταν δύο φίλοι και συζητούσαν πίνοντας καφέ. Ήταν ωραία μέρα και κάθονταν έξω σε κεντρικό καφέ της πόλης. Ακριβώς στο διπλανό τραπέζι καθόταν ένας γέρος. Σίγουρα πάνω από 90 ετών. Έπινε τον ελληνικό καφέ του και κάπνιζε με πάθος το άφιλτρο τσιγάρο του. Φαινόταν σαν να μην άκουγε τίποτα από την φασαρία της πόλης και σαν να μην έβλεπε τίποτα μέσα από τα μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου που φορούσε.

Οι δύο φίλοι είχαν πιάσει πολιτική συζήτηση. Ο ένας έλεγε ότι ο κόσμος πρέπει να ξεσηκωθεί και ότι δεν υπάρχουν πολιτικοί άξιοι. Ο άλλος επέμενε ότι πρέπει  να ψηφίζουν έστω ένα μικρό κόμμα – όποιο κι αν είναι αυτό- άσχετα αν κοιτάει το μικρό κόμμα το συμφέρον του και εκμεταλλεύεται τον κόσμο γιατί πρέπει να «σπάσει» η εξουσία.

Ο γέρος δίπλα άκουγε προσεκτικά. Κάποια στιγμή αντέδρασε λέγοντας στους δύο φίλους…

-Παιδιά μου από τη μια χαίρομαι να ακούω νέους να συζητούν για την πατρίδα μας. Αλλά δεν έχουν όλοι δίκιο πάντα. Και η συμβουλή μου είναι να μην πέφτετε σε παγίδες όσο μικρές κι αν είναι. Όσο αθώες και αν φαίνονται. Γιατί τα λάθη που φαίνονται μικρά μπορεί να οδηγήσουν σε μεγαλύτερα  λάθη.

Ο Στουρνάρας και το στουρναρόξυλο!

γραφει ο αρισταρχος

Συνήθως όταν υπάρχει κρισιμότητα σε κάποιο τομέα και ιδιαίτερα αν είναι της ειδικότητας του πρωθυπουργού το αντίστοιχο υπουργείο το κρατάει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Αυτό σημαίνει ότι ρίχνει όλο του το βάρος στο υπό κρίσιν υπουργείο. Σήμερα η κρίση είναι η ίδια η οικονομία, δηλαδή η ειδικότητα του Αντώνη Σαμαρά. Πάρε το υπουργείο και όσους τεχνοκράτες χρειάζεσαι και προχώρα. Έτσι όμως τα δάχτυλα θα έδειχναν Σαμαρά! Τους έχετε για κορόιδα;

Εδώ τα πράγματα έχασαν την πεπατημένη και διορίστηκε ο πεντακάθαρα υπερ-τεχνοκράτης Στουρνάρας αφεντικό επί των οικονομικών. Δεν θα με πείσει κανένας πως μόνος του παίρνει όλες τις αποφάσεις, ακόμη και τις υπουργικές πράξεις, και τις εκτελεί κατά το δοκούν. Με εντολές και κατευθύνσεις του πολιτικού του προϊσταμένου, που λέγεται πρωθυπουργός, γίνονται. Αν θελήσει να κάνει του κεφαλιού του απλά παίρνει των υποδημάτων του και γράφει άρθρα από το σπίτι του.

Ο θάνατος είναι κοντά!

γραφει ο αρισταρχος

Αυτή την στιγμή στην Ελληνική κοινωνία και με τις κοινωνικές ανακατατάξεις που γίνονται δημιουργούνται κάτι περίεργες καταστάσεις που έχουν την βάση τους σε ένα πράγμα. Τον τρόπο που έμαθε ο καθένας να ζει τα πράγματα που έρχονται και όπως έρχονται. Για παράδειγμα μια γενιά μεταπολεμική, μια γενιά μεταπολιτευτική και μια γενιά μετά το ενενήντα.

Ξεκινώντας από την μεταπολεμική γενιά που έμαθε να ζει την φτώχεια και την ανέχεια χωρίς να διαμαρτύρεται. Είχε να φάει, έτρωγε. Δεν είχε να φάει, δεν έτρωγε και δεν διεκδικούσε το φαγητό γιατί απλά δεν το θεωρούσε δεδομένο. Είχε, αν είχε, μια φορεσιά για τις καλές και επίσημες μέρες και μια δυό για τις καθημερινές, αν είχε, και δεν είχε απαιτήσεις για να έχει δεύτερη ή τρίτη και δεν διεκδικούσε. Όλα ήταν μέσα στο παιχνίδι των δεδομένων. Και στάνταρ δεδομένο δεν υπήρχε. Όλα ρευστά και δυνατά ή αδύνατα. Η ανεργία στο μάξιμουμ  και τα πολιτικά μέσα παντού απαραίτητα, ακόμη και για κρεβάτι στο νοσοκομείο. Γινόταν σλόγκαν της εποχής “Ποιόν πολιτικό έχετε εσείς;”. Σ’ όσους θεωρούσαν την διαδικασία άδικη επιβραβεύονταν με την … αδικία!

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια…

γραφει ο αρισταρχος

Έτσι μεγάλωσα, με ήρωες του ’21 γύρω γύρω μέσα στην τάξη μου. Και ήταν το πρώτο που μάθαινα, την πρώτη μου μέρα, μέσα σ’ εκείνη την αίθουσα. Ποιοι ήταν όλοι αυτοί και τι έκαναν. Ήταν οι ονειροπόλοι που έδωσαν την ζωή τους με τους πιο επώδυνους τρόπους για να γεννηθούμε εμείς σε ελεύθερη χώρα. Να μεγαλώσουμε λεύτερα και να παραδώσουμε ύστερα με την σειρά μας την ελευθερία στις επόμενες γενιές.  Πάνω από την έδρα υπήρχε η εικόνα της θρησκείας μας. Που εκτός των άλλων είχε και την σημασία του, τουλάχιστον στον αγώνα της παλιγγενεσίας. Πριν κάποιοι μειδιάσετε σκεφτείτε για λίγο πόσο μαχητικός και μπροστάρης θάταν ο μακαριστός Χριστόδουλος, αν ζούσε. Και στο κάτω κάτω και οι ιερείς δικοί μας είναι όπως και οι πολιτικοί. Κι αυτοί μαζί με μας “τα τρώνε”.

Είμαι περήφανος που αν και δεν είμαι φιλόλογος διδάχτηκα με επίταση τα αρχαία ελληνικά σε μετάφραση, ορθογραφία και συντακτικό. Εκείνο το συντακτικό του Τζάρτζανου μας είχε γίνει εφιάλτης. Τώρα μονάχα μπορώ να δω πόσο χαμένος είναι ο Έλληνας που εκτός από τα απλά Ελληνικά, τα Αγγλικά και ίσως κι άλλες γλώσσες δεν ομιλεί την αρχαία Ελληνική για να προβληματιστεί πάνω στα τεράστια ερωτηματικά του Ομήρου, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Πυθαγόρα.. αλήθεια πόσες ώρες να γράφω ονόματα; Αντ’ αυτού ψαλιδίζουν την γλώσσα όσο μπορούν για να την περιορίσουν τελικά σε καμιά πεντακοσαριά λέξεις εμπλουτισμένες με αντιδάνεια της Ελληνικής και να λες για παράδειγμα τον ιδιώτη-idiot και το χαρτόνι-carton. Να γράφεις Greeklish και να μιλάς τις άλλες γλώσσες καλύτερα κι απ’ τους γηγενείς της αντίστοιχης χώρας(όρα… όρα… έχουμε τέτοιους;-πολλούουουους!)

Εκεί στην μέση της πλατείας

γραφει ο αρισταρχος

Δεν υπάρχουν αισθήματα, μόνο ένα κενό και μια άβυσσος. Σκύβω κι αφουγκράζομαι πάνω στην γραμμή όπως τότε για ν’ ακούσω αν το τρένο έρχεται κι ακούω τις φωνές του σιδήρου, τους άγριους τριγμούς και το αμόνι που την σφυρηλάτησε. Αλλά τρένο δεν ακούγεται να την πατά. Σταμάτησαν πια  νάρχονται τα τρένα εδώ. Όλα χάνονται μέσα σ’ ένα περίεργο και ξεφτισμένο παρελθόν με μουντζούρες αντί για πρόσωπα και αχνά χέρια που κουνούν ένα άσπρο μαντήλι. ‘Ένα αντίο στην αθωότητα στην προδοσία. Μια εικόνα ξεθωριασμένη χωρίς την δύναμη ενός ρετούς να την επαναφέρει. Μόνο δάκρυα αγνά και καθαρά. Δάκρυα πόνου για τον  ζωντανό τον χωρισμό. ΄Ύστερα μια μηχανή κι ένα μούγκρισμα, μια μάχη με την αδράνεια και σαν αγέρωχο θεριό ξεφυσώντας καπνούς κι ατμούς να ορμάει για το μπροστά το άγνωστο, σέρνοντας πίσω της τα βαγόνια με του κόσμου τις ψυχές. Μια γομολάστιχα για να σβήσει αυτά που σιγόκαιγαν τα σωθικά της.

Έμειναν πίσω τα παιδικά και άδολα χρόνια υποθήκη σ’ ένα αβέβαιο μέλλον. Και ύστερα τα πράγματα δεν θα ήταν ποτέ όπως πρώτα. Κάποια γράμματα κι αφιερώσεις με τραγούδια του πόνου και της ξενιτιάς για να σκάβει ποιο βαθιά το συναίσθημα, την πεθυμιά και τον νόστο. Και το αύριο ερχόταν πιστό στο ραντεβού του κάθε μέρα. Και έβαζε ένα λιθαράκι πάνω στον αδυσώπητο χρόνο διαβρώνοντας την νιότη απαλύνοντας και ξεφτίζοντας της καρδιάς τους άγριους χτύπους.