Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

→ Γράφει ο Vag ←

ΓΟΝΕΙΣ

Θα τολμούσα να πω ότι οι γονείς είναι το πιο “απαιτητικό” στοιχείο του “τριγώνου”. Γιατί; Μα γιατί είναι ο άμεσος αποδέκτης των αποτελεσμάτων από την λειτουργία του σχολείου. Η συμπεριφορά, η απόδοση των παιδιών τους, οι παρατηρήσεις/υποδείξεις των καθηγητών ή/και του Δ/ντή γίνεται άμεσα σ’ αυτούς. Παράλληλα οι γονείς δρουν (ή μπορούν να δράσουν) και ως “μεσολαβητές” για την συνολική εικόνα του σχολείου στην κοινωνία (πχ κοινωνική προβολή δράσεων του σχολείου στην τοπική κοινωνία ή σε άλλες κοινωνικές ομάδες). Προσωπικά θεωρώ ότι οι γονείς παίζουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην εύρυθμη λειτουργία ενός σχολείου.

Να θυμίσω εδώ ότι σε πολλά σχολεία λειτουργούν και τα λεγόμενα τμήματα “σχολής γονέων” με υποστήριξη ειδικών για ενημέρωση και υποβοήθηση των γονέων στην αντιμετώπιση πολλών “ειδικών” καταστάσεων, όπως: ρατσισμός (οποιουδήποτε είδους είτε για μετανάστες είτε για ποδοσφαιρικές ομάδες, είτε ακόμα και για κοινωνικές ομάδες), επιθετικότητα εφήβων, παιδιών με χαμηλή αυτοεκτίμηση, αντιμετώπιση ενδοσχολικής βίας, αντιμετώπιση κακής ή υπερβολικής χρήσης διαδικτύου (κοινωνικών δικτύων, Facebook, Hi5, MSN κλπ) που πολλές φορές προσβάλλουν συνομηλίκους τους με αποτέλεσμα τον κοινωνικό αποκλεισμό μέσα ή έξω από το σχολείο. Στα τμήματα αυτά συμμετέχουν συνήθως πολλοί γονείς που πραγματικά ενδιαφέρονται για να βοηθήσουν ενεργά στην πρόληψη ή και αντιμετώπιση ουσιαστικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι έφηβοι.

Από την άλλη βέβαια υπάρχουν (δυστυχώς) και πολλά σχολεία που δεν έχουν τέτοια τμήματα γιατί πολύ απλά ΔΕΝ ΤΟ ΖΗΤΗΣΕ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑΣ. Και όταν λέω κανένας, για να μην παρεξηγούμαι, εννοώ ότι πολύ απλά ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΗΚΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΟΝΙΟΣ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΑΙΤΗΜΑ. Έχω αρκετά παραδείγματα από σχολεία στα οποία εργάστηκα που παρόλες τις επανειλημμένες υποδείξεις από καθηγητές, διευθυντές και (υπάρχουσας) υποδομής του σχολείου για την δημιουργία τέτοιων τμημάτων, ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΟΝΙΟΣ ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΗΚΕ, εξαιρουμένων δυο-τριών γονιών που εκ των πραγμάτων αυτοί δεν είχαν καμιά σχέση με τα προβλήματα του σχολείου. Είναι προφανές, ότι στα σχολεία αυτά, τα προβλήματα όχι μόνο δεν μπορούσαν να λυθούν αλλά αντίθετα οξύνονταν, διογκώνονταν και οι “λύσεις” ήταν σχεδόν πάντα ακραίες (πολυήμερες αποβολές ή/και αλλαγές σχολικού περιβάλλοντος) κάτι που είναι πάντα δυσάρεστο σε όλους αλλά και αναγκαίο σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ένα θέμα που θα ήθελα να θίξω εδώ από τη μεριά μου, τη μεριά του εκπαιδευτικού, είναι και η άγνοια που έχουν πολλοί γονείς για το σχολείο και τους καθηγητές. Φυσικά δεν αναφέρομαι στο σύνολο των γονιών αλλά σε αρκετά σημαντικό ποσοστό τους. Γιατί το λέω; Γιατί πολλές φορές συναντώ γονείς στο τέλος του 2ου τριμήνου για παράδειγμα από μαθητές της 1ης τάξης, οι οποίοι ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ όχι μόνο τους καθηγητές, αλλά πολλές φορές και τα ονόματά τους. Αυτό, για μένα, είναι τουλάχιστον απαράδεκτο. Θεωρώ αδιανόητο κάποιος γονιός (είτε ο ένας είτε ο άλλος) να μην έχει δει ποτέ από το Σεπτέμβριο μέχρι το Μάρτιο τους καθηγητές που έχει το παιδί του. Θα πρέπει να ξέρει τουλάχιστον τα ονόματά τους. Βλέπω δηλ. τους γονείς να έχουν ένα χαρτί με τα ονόματα των καθηγητών και με το παιδί τους παρέα να ψάχνουν… Με ρωτάνε ας πούμε κάποιοι: “Εσείς είστε ο καθηγητής της πληροφορικής; Έχετε τον …(τάδε);” Και ακόμα χειρότερα … πολλοί δεν ξέρουν ούτε σε ποιο τμήμα είναι το παιδί τους. Ξαναλέω πάλι ότι δεν αναφέρομαι στην πλειοψηφία, αλλά σε ένα μεγάλο ποσοστό γονέων. Όλα αυτά κάτι δείχνουν. Και για να συμπληρώσω στα παραπάνω, αυτοί οι γονείς δεν είναι ούτε χαμηλής παιδείας ούτε κακοί. Απλά δεν ασχολούνται όσο θα έπρεπε με το σχολείο.

Επίσης ένα σοβαρότερο θέμα, το οποίο δημιουργεί πολλά προβλήματα στο σχολείο από τη μεριά των γονιών (πάλι μιλάω για ένα σημαντικό ποσοστό και όχι στο σύνολό τους φυσικά) είναι η ελλιπής υποστήριξη (ή και η αδιαφορία πολλές φορές) για θέματα που αφορούν στα παιδιά τους. Τι εννοώ; Πολλές φορές χρειάζεται να ειδοποιήσουμε γονείς κάποιων μαθητών είτε για θέματα συμπεριφοράς τους, είτε για απουσίες, είτε για κάτι άλλο και ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ. Ακόμα και μέσω κινητού τηλεφώνου. Και δεν αναφέρομαι για μια χρονική στιγμή που, δικαιολογημένα κάποιος δεν μπορεί να απαντήσει στο κινητό του, ή επειδή είναι στη δουλειά του και είναι δύσκολο ή και αδύνατο να έρθει άμεσα στο σχολείο. Αναφέρομαι για περιπτώσεις που αυτή η επικοινωνία ΔΕΝ γίνεται επί μέρες. Δυστυχώς υπάρχουν προβλήματα σε πολλές οικογένειες και η “εξειδίκευσή” μας στην αντιμετώπιση τέτοιων προβλημάτων είναι μηδαμινή έως και ανύπαρκτη πολλές φορές. Οι χειρισμοί που απαιτούνται είναι λεπτοί και σε καμιά περίπτωση τα άλλα παιδιά δεν πρέπει να “εκμεταλλευτούν” (με αρνητικές συνέπειες) τέτοιες καταστάσεις. Τυχαίνει να έχω βρεθεί σε πολλές συνεδριάσεις του Συλλόγου Καθηγητών για να βρούμε τον καλύτερο δυνατό τρόπο ώστε να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί τέτοια προβλήματα. Δεν είναι καθόλου εύκολο, ειδικά όταν έχεις να αντιμετωπίσεις οικογένειες που ουσιαστικά είναι “ανύπαρκτες” ή “ανεπαρκείς”. Πολλές φορές απευθυνόμαστε και σε ειδικότερους (πχ Συμβουλευτικούς Σταθμούς Νέων) οι οποίοι (τις περισσότερες φορές) αναλαμβάνουν τέτοια περιστατικά με τη συγκατάθεση των(του) γονέα.

Ένας πολύ χαρακτηριστικός τίτλος βιβλίου σχετικού με τα παραπάνω προβλήματα είναι:

«Τα παιδιά δεν χρειάζονται ψυχολόγο, ΓΟΝΕΙΣ χρειάζονται» !

… (πλοηγηθείτε στο κείμενο με τη βοήθεια της παρακάτω σελιδοποίησης) …

… θα συνεχιστεί….

(ενημέρωση: 15/11/2010):

Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη από όλους σας που δεν έχω συνεχίσει το κείμενο εδώ και πολύ καιρό. Οι λόγοι είναι πολλοί. Ο βασικότερος όμως είναι ότι αυτή η κυβέρνηση κάνει τέτοιο “έργο” που ειλικρινά … δεν με αφήνει να ηρεμήσω, να συγκεντρωθώ, να οργανωθώ. Δεν αναφέρομαι μόνο για το blog, αλλά και γενικότερα για τη δουλειά μου. Επικρατεί και εκεί ένα … χάος. Δεν μπορεί να δουλέψει ένα σχολείο με το χάος που επικρατεί στην κοινωνία.

Για παιδιά μιλάμε …. δεν μιλάμε για … statistics…. δεν είναι νούμερα οι μαθητές !!!

Σταματήστε να παίζετε μαζί τους. Σταματήστε κύριοι.

Αφήστε μας να δράσουμε …. να παράγουμε …. να δημιουργήσουμε. Μόλις αρχίζουμε να κατανοούμε τι συμβαίνει γύρω μας …. τσουπ και κάτι καινούριο. Σαν βόμβες μας τα πετάτε …. Τι θα γίνει;


5 thoughts on “Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

  1. Όλα όσα γράφεις μου θυμίζουν τη δική μου πορεία από μαθητής έως το ΑΠΘ (Φυσικός). Είμαι του 1961 (178 ΕΣΣΟ) και σου παραθέτω μία σχετικά πρόσφατη επιστολή μου προς την υπουργό παιδείας.

    ΠΑΥΛΟΣ Γ. ΚΑΝΙΜΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ 65 – 691 00 ΚΟΜΟΤΗΝΗ
    Τηλ.. – fax 2 5 3 1 – 0 2 3 1 4 7 Κινητό 6 9 3 2 – 7 2 1 6 1 6 e-mail: info[@]kanimas.gr
    ______
    Κομοτηνή, 1 Δεκεμβρίου 2009

    Προς
    Υπουργό Παιδείας
    Αθήνα

    Κοινοποίηση α) Σε γονείς που γνωρίζω
    β) Σε έντυπο τύπο

    Κυρία Υπουργέ,
    Είμαι πατέρας παιδιών που φοιτούν σε Δημοτικό Σχολείο και έχω να κάνω μερικές παρατηρήσεις σχετικά με την κατάσταση που βλέπω ότι επικρατεί στα σχολεία.

    Είναι ελάχιστες οι εβδομάδες της σχολικής χρονιάς που γίνονται μαθήματα και τις πέντε ημέρες και μερικοί από τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτό το φαινόμενο είναι:
    • Σχολικοί περίπατοι. Είναι γνωστό ότι προβλέπεται ένας αριθμός από σχολικούς περιπάτους, και αυτό είναι αναγκαίο και σεβαστό αλλά είναι παράλογο όταν διοργανώνεται μόνο και μόνο για να γίνουν, ασχέτως του αν το επιτρέπει ή όχι ο καιρός.
    • Επιμορφωτικά σεμινάρια των διδασκόντων. Συμφωνώ ότι πρέπει να γίνονται αλλά όχι εις βάρος των μαθημάτων. Ο καλύτερος χρόνος για αυτά είναι το καλοκαίρι. Άλλοι εργαζόμενοι (π.χ. τράπεζες) ενημερώνονται τα Σαββατοκύριακα.
    • Εκλογές των διδασκόντων. Βρίσκω τελείως παράλογο το να ασκούν τα συνδικαλιστικά τους δικαιώματα σε ώρες μαθημάτων με αποτέλεσμα το κλείσιμο των σχολείων. Αυτό δεν συμβαίνει σε κανένα άλλο κλάδο είτε του δημοσίου είτε του ιδιωτικού τομέα.
    • Εκλογές των μαθητών. Ομοίως να γίνονται πριν ή μετά το μάθημα.
    • 31 Ιανουαρίου (ημέρα των Τριών Ιεραρχών). Θα μπορούσε να γίνει μία σύντομη ομιλία και στη συνέχεια το μάθημα κανονικά. Άλλωστε είναι δυνατόν όλοι οι μαθητές να μην είναι Χριστιανοί, σύμφωνα με την ανεξιθρησκία του Συντάγματός μας.
    • Του Αγίου Πνεύματος. Θα μπορούσε να γίνει ένας σύντομος εκκλησιασμός όσων θέλουν και στη συνέχεια το μάθημα κανονικά.
    • Εθνικές και τοπικές εορτές. Πρέπει επιτέλους να τελειώνει ο θεσμός των σχολικών παρελάσεων γιατί δεν εξυπηρετεί σε τίποτα. Όπως γνωρίζετε είναι ελάχιστοι οι μαθητές που τουλάχιστον γνωρίζουν τι εορτάζουμε. Συμφωνώ ότι πρέπει να τους το μάθουν, αλλά οι παρελάσεις και το χάσιμο των μαθημάτων είναι κατά τη γνώμη μου περιττό.
    • Ημιαργίες. Δεν το βρίσκω σωστό το να διπλασιάζονται οι ήδη υπερβολικές μας αργίες με το να υπάρχει ημιαργία τις παραμονές των αργιών, αντί να γίνεται το μάθημα κανονικά.

    Αναλογίσθηκε άραγε κανένας το πόσα έξοδα κάνει μία οικογένεια, είτε με μισθωτούς είτε με συγγενείς (γιατί και οι συγγενείς απαιτούν έξοδα), για να φυλάξει και να απασχολήσει τα παιδιά, όταν δεν έχουν σχολείο; Και όλα αυτά μόνον όσον αφορά τις αργίες, γιατί για το παρεχόμενο επίπεδο σπουδών και την «αναγκαιότητα» ύπαρξης των φροντιστηρίων επιφυλάσσομαι να κάνω παρατηρήσεις όταν τα παιδιά μου θα μεγαλώσουν και θα έχω δικιά μου αντίληψη για το θέμα.

    Το καλύτερο από όλα τα συστήματα θα μπορούσε να βγει εάν αντιγράψουμε τα συστήματα των προηγμένων χωρών, αντί να συνεχίζουμε και σ’ αυτό τον τομέα την «Ελληνική πρωτοτυπία». Άλλωστε εσείς, η οποία διατελέσατε και επίτροπος της Ελλάδας στο Ευρωκοινοβούλιο, θα πρέπει να γνωρίζετε καλύτερα από όλους μας για τα εκπαιδευτικά συστήματα των υπολοίπων εταίρων μας. Και δεν πρέπει να μας διαφεύγει ποτέ το ότι ετοιμάζουμε τους αυριανούς ανταγωνιστές των εταίρων μας.

    Με τιμή
    Παύλος Κανιμάς

  2. Παράθεμα: Η εκπαίδευση εντός και εκτός σχολικής τάξης. « ΜΕ ΑΠΟΨΗ

  3. «Οι σημερινές συνθήκες είναι ίσως πιο δύσκολες ακόμα και από το 1940 παρότι δεν μας βομβαρδίζουν αεροπλάνα και δεν είμαστε σε εμφανή (οπτικά) πόλεμο.» Aυτό που λέτε εδώ είναι απολύτως ορθό. Ομως δεν χωνεύεται και δικαίως… διότι δεν το χωρά ο νους του ανθρώπου. Αλλά πρέπει να το ‘χουμε κατα νου σε ότι κάνουμε δημοσίως. Πχ Η Αννα η Μπίλντεμπεργκ είναι ο εχθρός σ’ αυτόν τον πόλεμο, ειδικώς για τους εκπαιδευτικούς, ως παρακρατική σιωνίστρια με φέσι. Σκοπός της ο αφελληνσμός και εξουδετέρωση της ελληνικής νεολαίας ως παράγοντα εν δυνάμει αντίστασης στην εξουσία των τοκογλύφων εντολοδόχων της. Δεν έχει νόημα να απευθύνεται κανείς σ’ αυτην διότι αποτελεί έμμεση ομολογία ότι πετυχαίνει τον στόχο της καθυπόταξης των δασκάλων (με την ευρεία έννοια) των παιδιών μας στα σχέδιά τους. Αλλους ανθρώπους συναδέλφους σας ικανούς να αναλάβουν τα καθήκοντά της, ή μέρος αυτών, καλύτερα να ψάχνεστε να βρείτε. Πως ? Μα με το έτσι θέλω, όπως μας τους φορεσαν στο σβέρκο. Και πως αναδεικνύονται οι ηγετικές προσωπικότητες. Από τον αγώνα να γινεται ακριβως το αντίθετο απ΄ότι εντέλεται η πρακτώρικη ηγεσία του υπουργείου, το εκπαιδευτικό, το ΕΛΙΑΜΕΠ κλπ.

      • Συμφωνώ απολύτως μαζύ σας. Τα κόμματα είναι φυτώρια ποινικών20τόσα χρόνια τώρα. Ειδικά οι συνδικαλήτες των κομμάτων κατέχουν τις νευραλγικές εκείνες θέσεις που επιτρέπουν τις αρπαχτες σε κάθε δημόσια υπηρεσία. Εχουν πάντα τη γνώση και τον έλεγχο της ρεμούλας εμποδιζοντας με τη διαφθορά κάθε άλλη μορφή ελέγχου και την ενάσκηση διοίκησης . Μέσα από τον συνδικαλισμό κυρίως είναι που διεφθάρει η αριστερά και σφυρίζουν αδιάφορα τώρα στην καταστροφή μας. Θα δούμε και θα μάθουμε ακόμα σημεία και τέρατα. Καλά να είμαστε…

Σχολιάστε εδώ:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.